وقتی تو با من نیستی از من چه می ماند؟

از من جز این هر لحظه فرسودن چه می ماند؟

از من چه می ماند جز این تکرار پی درپی؟

تکرار من در من ، مگر از من چه می ماند؟

غیر از خیالی خسته از تکرار تنهایی

غیر از غباری در لباس تن چه می ماند؟

از روزهای دیر بی فردا که می آید؟

از لحظه های رفته روشن چه می ماند؟

از من اگر کوهم ، اگر خورشید اگر دریا

بی تو میان قاب پیراهن چه می ماند؟

بی تو چه فرقی می کند دنیای تنها را

غیر از غبار و آدم و آهن چه می ماند؟

وقتی تو با من نیستی از من که می پرسداز شعر و شاعر؟

جز شب و شیون چه می میاند؟

وقتی تو با من نیستی از من چه می ماند؟

از من جز این هر لحظه فرسودن چه می ماند؟

از من چه می ماند جز این تکرار پی درپی؟

تکرار من در من ، مگر از من چه می ماند؟

میترسم که سه تا من چار تا من هم بشه تو اپ نکنی. منتظرتم.بای

قسم به عشقمون قسم ، همش برات دلواپسم

قرار نبود اینجوری شه ، یهو بشی همه کسم

راستی چی شد چه جوری شد،اینجوری عاشقت شدم

شاید میگم تقصیر توست ، تا کم شه از جرم خودم

به ملاقات آمدم ، ببین که دلسپرده داری

چگونه عمری از احساس عشق شدی فراری

نگاهم کن ، دلم را عاشقانه هدیه کردم

تو دریا باش و من جویبار عشق و درتو جاری

من از پروانه بودن ها ، من از دیوانه بودن ها

من از بازی یک شعله سوزنده

که آتش زده بر دامان پروانه نمی ترسم

من از هیچ بودن ها ، از عشق نداشتن ها

از بی کسی و خلوت انسان ها می ترسم

راستی چی شد چه جوری شد،اینجوری عاشقت شدم

شاید میگم تقصیر توست ، تا کم شه از جرم خودم

من از عمق رفاقت ها من از لطف صداقت ها

من از بازی نور در سینه ی بی قلب ظلمت ها نمی ترسم

من از حرف جدایی ها مرگ آشنایی ها

من از میلاد تلخ بی وفایی ها می ترسم

 به تو می اندیشم

دو تا چشمام همه جا دنبال تو می گرده، با نبودنت ،دلم با غصه ها سر کرده

شب و روز در پی تو من همه جا رو گشتم .یکی گفت:

غصه نخور اون داره برمیگرده

زندگی با عشق تو رنگ دیگه داشت برام ، رفتی و بدون تو تلخ شده روز و شبام

دل من با هیچ کسی نمی تونست خو بگیره شب و روز منتظر و

چشم به راه مونده نگات

کسی مثل تو نشد، کسی مثل تو نبود

همش از خدا می خوام که بیایی زود زود.

کاشکی میشد دوباره باز همو پیدا بکنیم سفره عشقمونو با همدیگه وا بکنیم

کاش تو این شهر غریب صدای آشنا بیاد دل من هواتو کرده فقطم تورو می خواد...

امید زهرکس که بریدیم بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند

از گوشه بامی که پریدیم...پریدیم

برو برو که دگر آشنا نمی خواهم...به درد خو گرفتم و دوا نمی خواهم

تو قلبه گاه منی من ز قبله بیزارم...تو گرخدای منی من خدا نمی خواهم

دلسوخته تر از همه سوختگانم ، از جمع پراکنده رندان جهانم، در صحنه بازیگری کهنه

دنیا عشق است قمار من و من بازیگر آنم.با آنکه همه باخته در بازی عشقم

بازنده ترین هست در این جمع نشانم

ای عشق از تو زهر است به کامم دل سوخت، تن سوخت، ماندن منو باید.

دلسوخته تر از همه سوختگانم از جمع پراکنده رندان جهانم عمری است که

می بازم ویک برد ندارم اما چه کنم عاشق این کهنه قمارم .ای دوست مزن

زخم زبان جای نصیحت بگذار ببارد به سرم سنگ مصیبت من زنده از این جرمم

مجرم به مجازات

مرگ است مرا گر بزنم حرف ندامت .باید که ببازم با درد بسازم در مذهب رندان

 این است نمازم.

عمری است که می بازم و یک برد ندارم اما چه کنم عاشق این کهنه قمارم.

من دربدر عشقم و رسوای جهانم چون سایه به دنبال سر عشق روانم

او کهنه حریف من و من کهنه حریفش سرگرم قماریم من و او رو سر و جانم

باید که یبازم با درد بسازم در مذهب رندان این است نمازم.

بخاطر تو بود و بس

پاکی ِ لحظه های من ، گریه ی های های ِ من، گوهر اشکهای من

بخاطر تو بود و بس

این همه بی پناهیم ، این همه سر به راهیم ، این همه بی گناهیم

غصّه به جان خریدنم ، از همه کس بریدنم ، زخم زبون شنیدنم

بخاطر تو بود و بس

رو به خدا نشستنم ، نذر و دخیل بستنم

سوز ِ من و گداز من ، اشک من و نیاز من

بخاطر تو بود و بس

باز کن پنجره را و به مهتاب بگو: صفحه ذهن کبوتر آبی است، خواب گل مهتابی است.

ای نهایت در تو، ابدیت در تو، ای همیشه با من تا همیشه بودن.

باز کن چشمت را تا که گل باز شود قصه زندگی آغاز شود ، تا که از پنجره چشمانت

عشق آغاز شود ، تا دلم باز شود.

دلم اینجا تنگ است، دلم اینجا سرد است.فصلها بی معنی ، آسمون بی رنگ است.

سرد سرد است اینجا باز کن پنجره را باز کن چشمت را گرم کن جان مرا.

ای همیشه آبی، ای همیشه دریا ، ای تمام خورشید، ای همیشه گرما

سرد سرد است اینجا باز کن پنجره را .

ای همیشه روشن باز کن چشم به من.

ای نهایت در تو ابدیت در تو ای همیشه با من تا همیشه بودن.........